Home | Hobbies | Books | Mutiara Laut | Website Projects | Links

Previous • De Boerderij • De Apen Wereld • De Aviary • Het Marmotten Kasteel • De Nandoe • En al het andere

De Ubudse beesteboel

Back • Previous • Next

 
De Apen Wereld
 

Ons eerste Bali aapje, Jimmy

En zo kochten we ons eerste Bali aapje Jimmy.
Bij de Makro in Breda vergeefs naar apenriempjes gevraagd.....

Toen mocht hij aan een touwtje op mijn schouders
en heeft daar een jaar gewoond, tot hij er te oud voor werd.
Hij zou pas tien jaar later vreedzaam sterven van ouderdom
en hij zou nog vele vriendjes krijgen
uit het Indonesische dierenrijk
en we kochten boeken over apen
en leerden snel er mee om te gaan.
Zijn vrouw heette Mammie en had na een jaar een schattig babytje van hem gekregen..

Eens waren er op de vogeltjesmarkt witte bali aapjes te koop.
Schattig zagen ze er uit.
We kochten er vier.
Na 3 maanden waren ze grijs...

 

Vroeger liepen er veel mannen met gedreseerde aapjes rond.
Soms zie je ze nog op het strand in Sanur..

 
Andere Apensoorten
 

Siamangs

 

Siamangs zijn primaten,
familie van de gibbons.
ze zijn groter en ze zijn niet bang voor water
zodat hun verspreidingsgebied veel groter is
want ze durven rivieren over
en ze komen uit Sumatra.
Ze leven in de toppen van de bomen en eten jonge bladeren,
maar van welke bomen wisten we niet
en daarom zijn ze heel moeilijk in gevangenschap te houden.
We deden er ontzettend ons best voor want het zijn schattige dieren.
We hadden Nasi en Goreng,
twee schatjes.
Weken kregen ze de fles,
ze speelden de hele dag met elkaar.
Je kon er nooit een pakken, zo stevig hielden ze zich aan elkaar vast.
We gaven ze het beste wat we hadden en
vroegen iedereen advies.
Steeds de dierenarts er bij maar het mocht niet baten ..
Diarrhea en dood..
Na een bezoek aan Apenheul in Apeldoorn ,
waar we een hele dag een rondleiding kregen van de directeur
en hem het hemd van het lijf vroegen,
hebben we het nog een keer geprobeerd
maar met dezelfde afloop.....

 

  " Nasi " en " Goreng "

 

 

 

 

Francoise, een mollige Francaise, had een jaar in een apenhuis in Singapore gewoond, ze moest er terug heen voor verder onderzoek en vroeg ons of ze haar siamang " Lilly " bij ons mocht onderbrengen.
Dolblij waren we met haar.
Ze vertelde ons het dieet en het dier zag er kerngezond uit.
Wat hadden we een plezier met haar.

We hadden nog nooit zo'n fijn en mooi dier gehad.
s' Morgens wekte hij ons met zo'n luide schreeuw dat het tot in Ubud te horen was.

Ze woonde voorlopig bij onze apengroep, maar voelde zich daar niet thuis.
We besloten om een deel van de vogelaviary van 1000 m2  af  te sluiten,  400 m2 speciaal voor Lilly.
Zogezegd, zo gedaan.
Het deel was zelf supporting met een vijver en een aanvoerkanaal.
Het had dubbele deuren, want het was het oude apengebied.
We hingen het vol met touwen waaraan ze rond kon slingeren.

En op een dag was het dan zover.
We gingen er met z.n allen in en Lilly slingerde rond, dat het een lieve lust was.
We genoten ons suf bij het zien van zoveel plezier.
Het gebied was dicht begroeid, een echte jungle.
En ze was nooit alleen, want de kleinere vogels konden door de grote mazen van het gaas vliegen
en deden dat dan met grote snelheid.
We hadden een paradijs geschapen.

Op een dag at ze niet meer,
de hele dag niet.
En de volgende dagen nog niet...
En ze kreeg tot onze grote schrik diarrhee...
Snel de dierenarts gebeld.
Ze kreeg alle injecties die hij kon verzinnen.
Dag en nacht waren we bij haar, dan lag ze als een groot kind in onze armen..
Op een dag lag ze roerloos op de grond...
We huilden tranen met tuiten, onze Lilly was niet meer.........

Naderhand kwam de arts met de oorzaak,
Hij had de vruchten nageken die er in het wild groeiden,
Een lekkernij voor vogels, maar giftig voor mensen en apen...

 
   
   
   
   
Onze Leo op zijn jaarlijkse vakantie Renee onze Zwitserse vriend
   
 

De schattige Lutungs

 
   
" Santje " ' Sientje " en " Santje "
Met de zwarte Japie en Jopie en de gouden Lutungs uit Java hetzelfde laken een pak,  ook bladeters uit de toppen van de bomen, heel schuw en niet te houden.  We hadden ook twee rode varianten uit Kalimantan,  Sientje en Santje, het leken hele trage diertjes dus zetten we ze in het gras om mee te spelen .
Even letten we niet op ..
Ze namen een run en zat gelijk in de hoogste boom en krijg ze er dan maar eens weer uit.
Het hele dorp er achteraan en na een uur zaten ze weer in hun huisje..
 
Pigtail makaken uit het Batakgebied van Sumatra
 
 
Pigtail makaken uit het Batakgebied van Sumatra
Pigtail makaken uit het Batakgebied van Sumatra.
Hoe korter de staart hoe dichter bij de Primaten,  dus slimmer.
Deze leven in de bomen en op de grond en eten dus bijna alles.
Dus heel makkellijk te houden, want ze eten bijna hetzelfde als wij mensen .
De Batakkers gebruiken de apen om Kokosnoten uit de boom te halen en ze brengen ze keurig netjes een voor een naar beneden.......

We dachten dat het vegetariers waren,
maar hun proteine halen ze uit insecten waar ze altijd naar op zoek zijn .
Als ze elkaar vlooien eten ze die dan ook op.
Daarom vlooien ze elkaar zo graag en vaak.

Op het laatst hadden we er wel twintig.
Ik had een Aviary laten bouwen
van tien bij tien meter en acht meter hoog,
met een beekje
en watervallen
en een meertje.
Op een avond hoorden we rare sis-geluiden in het apengebied.
Wij kijken met een zaklamp
en toen zagen we een reuze python liggend in het beekje
en alle twintig apen sissend er omheen.
En Bram de hoofdaap er heel dicht bij,
hem tikjes gevend op zijn nek
en de python lag daar roerloos te wachten
tot hij kon ontsnappen.
We hadden vaak slangen in het apengebied en
ook in de vogelkooien.
Ze kwamen er jong en dus klein in
en konden er later niet meer uit
door hun toegenomen omvang.
Plotseling een schuiver
en hij schoot met een rotgang door het gaatje
waar het beekje in onze wereld terechtkwam.
De apen verbaasd achterlatend..
Er zat veel vis in de vijver en als er een in het beekje terecht kwam
was ie niet jarig.
Dan kreeg tí ie alle apen achter zich aan en
werd meestal gevangen omdat het te smal was om te vlucht en
dan beten ze zijn kop eraf
en gooiden de rest achteloos weg.

En als ze losbraken dan was het einde zoek.
We hadden weliswaar dubbele deuren
maar er is nog nooit een Balinees geboren
die zijn hele leven alle deuren achter zich sluit..
Dan renden en sprongen ze verheugd
in en door alle bomen
waar ze al maanden naar hadden zitten loeren,
vraten alle vruchten op,
rukten takken af
en lieten in een half uur tijd een spoor van vernieling achter.
Owee als ze in huis kwamen,
dan lazen ze alle boeken en smeten ze daarna in het rond.
Ze gingen aan de antieke lampen hangen
en wat al niet meer,
een complete veldslag leek het wel..
Met de grootste moeite vingen we ze dan door trossen bananen
tussen de deuren te gooien en
als er een paar binnen waren
aan een touwtje trekken en de deur viel dicht,
dan openden we deur twee
en dan hadden we de eersten weer binnen
en na een dag allemaal ..

En ze kregen jongen ....
Je zag ze niet zwanger worden
maar ze wipten de hele dag
en opeens was er dan een schattige baby
na zes maanden onzichtbaar dragen.
De geboorten waren altijd sí nachts
tot verdriet van Carin.

In Europa zijn alle apenreservaten omringd door een vijver
want apen zullen nooit zwemmen.
Dank je de koekoek!
Ze zwemmen als ratten
en dat begint zo om elf uur.
Dan voelt er eentje
of het water al lekker warm is,
springt er dan in van driemeter hoog
en dan springen alle anderen op zín kop
en kunnen wel vijf minuten onder blijven.

Ze kregen bananen, mais en papaya
en dat kostte een Godsvermogen.
Toen zijn we prijsvergelijkingen gaan maken.
De bananenschillen en de lege maiskolven aten ze niet
dus we wogen schoon gewicht
en vergeleken de prijzen met rijst.
Nou,  dat werd dus rijst.
Lusten ze niet, zei de tuinjongen.
Een dag geen eten geven, zei ik
en na een dag aten ze gekookte rijst, net als de mensen
en het fruitafval uit de keuken en ongepelde rijst
die moesten ze een voor een afpellen
en daar waren ze uren mee bezig
en zo kreeg ieder even veel/weinig,
want al het eten was eerst voor Bram de baas
en als die klaar was bleef er meestal niet veel over
voor de anderen

De eerste groep die we hadden en waar we zo blij mee waren
was opgemerkt door iemand van het gouvernement tijdens de periode 
toen er nog een anti rabieswet op Bali gold.
Die verbood de invoer op het eiland van honden, katten en apen
om hondsdolheid te voorkomen.
Het was nog Suhartotijd dus niemand had iets te vertellen.
Ze zouden door militairen opgehaald worden en afgemaakt.
We hadden ze al twee jaar en ze waren kerngezond
en we waren er erg aangehecht,
maar wat we ook smeekten, ze zouden komen.
Alleen onze eindwens het te doen als we in Nederland waren
hebben ze ingewilligd......
Na de val van Suharto probeerden we het weer
en ze zijn er nog steeds....

Eens was Bert op bezoek,
we zaten als altijd bij de apen.
" Bert ga er niet al te dicht bij zitten,
want ze proberen alles van je te jatten. "
De woorden waren nog niet koud
of hij was zijn mobieltje kwijt.
" Bel mij maar " zei hij.
Onze tuinjongen stond al tussen de apen.
De telefoon ging over
de aap liet het vallen
en de tuinjongen ving het op...

 
De kleintjes mochten altijd in ons huis Dit is " Snoopy "
Bram de boss en Sjefke, zijn adjudant "bestraffingen" "Sjefke"
Het tunnelcomplex van 100 mtr Hun zwembad
Van de schuilhut op het eiland Naar het hoofdgebouw
   
"Sjefke" "Sjefke" en "Befke" (oh what a nice name !)
Het reuzenrad Het reuzenrad
   
   
  " Trutje "
   

 

De nieuwe apen huizen met opmaakspiegeltje

 
 
 

De opossum

 
De opossum wordt veel door mensen hier aangeschaft
als de vrouw in verwachting is,
na zeven maanden wordt hij geslacht
en drinkt de vrouw het bloed,
een gezonde baby is dan het gevolg...

De opossum is een nacht aapje dus overdag slaapt hij
we dachten dat het een vredig diertje was
en zetten hem bij de vogels in de bomen
tot ik een keer síavonds laat in de aviary keek
geruisloos kroop hij naar de slapende vogels pakte er een bij zijn strot
geluidloos doodde hij hem
en peuzelde het op .
De volgende avond op wacht en ja hoor hij had er weer eentje .....

 

Back • Previous • Next